วันที่ 29 มกราคม 2551

วันนี้ปกติทั้งวัน มีบ่นปวดท้องสองครั้ง แต่ถ้าจะขอขนมหรือของกินอื่น จะบอกมาม้าทันทีว่า “วิลล์หายแล้ว วิลล์ไม่ปวดท้องแล้ว”

วันที่ 30 มกราคม 2551

วิลล์ไปโรงงานแต่เช้า เดี๋ยวตกเย็นมาม้าจะขับรถไปรับที่ปทุมธานี

กิ๋มโทรมาบอกมาม้าช่วงสายๆว่า วิลล์บ่นปวดท้องมา3รอบแล้ว คุยกับพี่ไรๆก็บอกว่าวันนี้วิลล์ถ่ายสองรอบ (ปกติวิลล์เป็นคนธาตุแข็ง ถ่ายแค่วันละรอบก็เจ๋งแล้ว) ถ่ายเสร็จก็บ่นปวดท้องอีก

กินข้าวกลางวันเสร็จ มาม้าเลยบึ่งรถจากเยาวราชไปรับหนูที่โรงงาน ไปหาหมอกันดีกว่าลูก ให้หมอดูหน่อยว่าเป็นอะไรกันแน่

ถึงที่รพ.บ่ายสาม..รอคุณหมอพักใหญ่ๆ

เล่าอาการให้คุณหมอฟัง..คุณหมอกดท้องถามหนูเป็นจุดๆ หนูก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี หมอเอาเครื่องตรวจวัดทางด้านหน้าก็ไม่ร้องไห้ ให้หันหลังตรวจก็ไม่ร้องไห้ อ้าปากและทำทุกอย่างที่หมอบอก

คุณหมอเลยสงสัยว่า อาจเป็นเชื้อไวรัสเล็กน้อย แต่ไม่น่าเกี่ยวกับเรื่องตกโซฟา เพราะว่าถ้าซึมก็น่าห่วง แต่นี่ก็ดูร่าเริงดี

หมอเน้นมากๆว่าช่วงนี้ให้เด็กๆระวังเรื่องไวรัสลงกะเพาะกันหน่อย เพราะว่าวันนี้มีเด็กมาหาหมอด้วยโรคนี้ สิบกว่าคนแล้ว ให้ล้างมือลูกให้สะอาดแล้วก็ให้ทานอาหารที่ร้อนหรือทำสุกใหม่ๆด้วย

คุณหมอให้งดนมวัว และพวกผลไม้เสาะท้องเพราะว่าอาจจะเป็นเหตุทำให้ท้องเสียหรืออาเจียนได้ และจ่ายยาลดกรดและช่วยย่อยมาให้1ขวด

ไปรพ.วันนี้ มาม้ารู้ว่าหนูดีใจที่สุดก็คือ “ได้วิตามินซีสีส้มมา 4เม็ด” อิอิ

วันที่ 31 มกราคม 2551

ตื่นมาตอนเช้า หนูมีไข้สูง วัดได้ประมาณ 38.8องศา โชคดีมาม้าซื้อยาลดไข้ติดบ้านไว้อยู่แล้ว เลยให้หนูทาน ไม่นานไข้ก็ลด แต่หนูยังค่อนข้างซึมและงอแงมากๆ

ช่วงนี้หนูยังคงทานข้าวต้มกับสาหร่ายโรยข้าวและหมูหยองเป็นหลัก

ทั่วไปแล้ว วิลล์ก็ร่าเริงสลับกับงอแงเป็นพักๆ ให้พี่ไรเช็ดตัวให้หนูเสร็จ หนูก็ร่าเริงขึ้นมาหน่อย แต่มีบ่นปวดท้องเป็นพักๆอีกแล้ว

มาม้าเริ่มกังวลว่า ทำไมยังบ่นปวดท้องอีก ทั้งๆที่ก็ไม่อ้วกแล้วก็ไม่ถ่ายเหลว..เลยโทรหาคุณหมออีกรอบ

คุณหมอบอกว่าถ้าวิลล์ตื่นช่วงบ่ายแล้วยังบ่นปวดท้องอีก ให้พามาให้หมอดูดีกว่า หมอเริ่มกังวลเช่นกัน

หนูตื่นบ่ายแล้ว กินข้าวต้มเสร็จก็บ่นปวดท้องอีก มาม้าเลยให้พี่ไรเปลี่ยนชุดให้หนู แล้วซิ่งไปรพ.กัน (งานการไม่ต้องทำกันแล้ว) หนูเองก็บอกมาม้าตลอดว่า “จะไปหาคุณหมอๆๆ” ไปถึงก็รอหมอตรวจเช่นเคย ที่เก่าเวลาเดิม

คุณหมอกดท้องเช่นเคย วิลล์เองก็บ่นปวดท้องเป็นจุดๆ หมอเลยขอให้หนูเอกซเรย์ดูว่าเป็นไรรึเปล่า มาม้ารีบตกลง (ก่อนหน้านั้น ปาป๊าโทรมาบอกว่า บอกหมอเลยว่าช่วยตรวจละเอียดหน่อย จะต้องเจาะเลือดหรือว่าเอกซเรย์ก็ทำเลย ห่วงหนูมากว่าเป็นอะไร บ่นปวดท้องแบบนี้มาหลายวันแล้ว)

มาม้าเข้าห้องเอกซเรย์ไม่ได้เพราะว่าท้องอยู่ เลยให้หนูเข้าไปกับพี่ไร

เฮ่อ..ได้ยินเสียงวิลล์ร้องไห้เสียงดังออกมาจากห้อง..อยากเข้าไปอยู่ด้วยใกล้ๆใจจะขาด

รอผลเอกซเรย์อีกชั่งโมงกว่าๆ คุณหมอเองก็น่ารักมากๆ เลยเวลาทำงานไปชั่งโมงนึงแล้ว ท่านก็ยังอยู่รออ่านผลให้..

หมอบอกว่า ผลทุกอย่างปกติดี ตอนแรกกังวลว่า วิลล์จะเป็นไส้ติ่งรึเปล่า ฉะนั้นตอนนี้ทำได้แค่รอดูอาการต่อไป และขอให้มาม้าใจเย็นๆ

ช่วงนี้ตลกหนูมากๆ ปกติแล้วนมจืดหนึ่งกล่อง ต้องล่อหลอกกันแทบแย่กว่าจะหมดกล่อง แต่ช่วงที่ไม่สบายเนี่ย ร้องหาได้แทบทุกวัน คุณหมอเลยแนะนำว่าถ้าลูกอยากกินนมวัว ก็ให้หานมชนิดไขมัน 0%ให้ลูกกิน หรือไม่งั้นก็ให้กินนมถั่วเหลืองก็ได้

หนูได้วิตามินซีสีส้มมาอีก 4 เม็ด ยิ้มแป้นเลย (เอ..หรือว่าวิลล์อยากมาเจอคุณหมอเอาวิตามินซีหว่า อิอิ)

ทั่วไปก็ปกติดี ตัวรุมๆเพราะว่าพิษไข้เป็นพักๆ ถ้าไข้ต่ำ มาม้าก็ไม่ได้ป้อนยา เช็ดตัวให้หนูไปเรี่อยๆ ตกดึกวิลล์ก็เข้านอนตั้งแต่สามทุ่มครึ่ง (อันนี้เรียกว่าเร็วแล้วสำหรับวิลล์)

ตีสามกว่าๆ หนูลุกขึ้นมาปลุกมาม้า บอกว่าปวดอึ๊ มาม้ารีบพาหนูไปเข้าห้องน้ำ

หนูอึ๊ไปก็ร้องไปว่า “เจ็บก้นๆๆ” เฮ่อ..สงสัยจะอึ๊แข็งแน่ๆเลย ก็กอดหนูไป ปลอบไปว่าอย่าร้องไห้ ยิ่งร้องยิ่งอึ๊ไม่ออกนะลูก สงสารสุดๆไม่รู้จะทำยังไง เลยเอานิ้วชี้กับนิ้วกลาง กดตรงกลางระหว่าง ช่องถ่ายของหนู หวังว่ามันจะช่วยให้อึ๊แข็งๆของหนูออกมาได้ง่ายขึ้น

วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2551

ยังคงตัวรุมๆและมีไข้ต่ำๆ และยังคงให้กินข้างต้มอ่อนๆแต่เริ่มให้พี่ไร ผสมผักต่างๆลงไปด้วย หวังว่ามันจะช่วยให้หนูถ่ายได้ดีขึ้น

วันที่ 2 กุมภาพันธ์  2551

ไข้แทบไม่มีแล้ว แต่งอแงสุดๆตั้งแต่เช้าเลย ขัดใจไม่ได้เลย นิดนึงก็น้ำตาหยด หน่อยนึงก็น้ำตาหยด มาม้าทั้งขู่ทั้งปลอบไปในทีเดียวกัน

วันนี้วิลล์ยังคงไม่ถ่าย เฮ่อ..สองวันแล้วนะลูก..ไม่รู้ว่าตั้งกะเจ็บก้นวันนั้น เลยทำให้หนูกลัวการไปเข้าห้องน้ำรึเปล่า

วันนี้มีบ่นปวดท้องรอบเดียวเอง เลยไม่แน่ใจว่า บ่นไปอย่างนั้นหรือว่าบ่นจริงๆ ทำได้อย่างเดียวคือต้องรอดูอาการต่อไป

สรุปว่าวิลล์เป็นอะไรกันแน่นะลูก หมอเองยังวิเคราะห์ไม่ถูกเลยอ่ะ เฮ่อ

รักวิลล์มากๆครับ(วิลล์ต้องรักน้องด้วยนะครับ)

 มาม้า